برو ای عشق میازارم بیش

از تو بیزارم و از کرده خویش

من کجا اینهمه رسوایی ها ؟

دل دیوانه و شیدائیها ؟

من کجا اینهمه اندوه کجا ؟

غم سنگین چنان کوه کجا ؟

شب طولانی و بیداریها

تب سوزنده و بیماریها

دیده شادی من کور نبود

خنده از روی لبم دور نبود

من پرستوی بهاران بودم

عالمی روح و دل و جان بودم

تا تو ای عشق به دل جا کردی

سینه را خانه غمها کردی

سوختی بال و پر و جانم را

آرزوهای فراوانم را

میگریزم ز تو ای افسونگر

دست بردار از این دل دیگر

دل من خانه رسوایی نیست

غم من نیز تماشایی نیست

( از هما میر افشار )

تنها در بی چراغی شب ها میرفتم

دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود

همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود

مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد

لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

درها عبور غمناک مرا می جستند

و من می رفتم می رفتم تا در پایان خود فرو افتم

ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی

صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت:

همه تپش هایم از آن تو باد چهره به شب پیوسته ! همه تپش هایم .

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم

دستم را به سراسر شب کشیدم

زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید

خوشه فضا را فشردم

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش تو را گم کردم

میان ما سرگردانی بیابانهاست

بی چراغی شب ها بستر خاکی غربت ها فراموشی آتش هاست

میان ما ( هزار و یک شب ) جست و جوهاست

(از سهراب سپهری)